Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Γιάννης Βαρουφάκης: Απάτη η επαναγορά ομολόγων


9 / 11 / 2012 12:39
Τελευταία ανανέωση: 29 / 11 / 2012 - 13:18

"Βαφτίσαμε το παράλογο και τη μη απόφαση, απόφαση και λογικό και όσον αφορά τα περί βιωσιμότητας του χρέους, είναι γελοιότητες".

Γιάννης Βαρουφάκης: Απάτη η επαναγορά ομολόγων
Απόλυτα αντίθετος με την εκταμίευση της δόσης, ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας Γιάνης Βαρουφάκης, μιλώντας το πρωί της Πέμπτης στον AΝΤ 1 επανέλαβε ότι τα περί ανάπτυξης είναι αστειότητες, δεδομένου ότι η συρρίκνωση δεν αναχαιτίζεται.
"Δεν έπρεπε να την πάρουμε αυτή την δόση. Είμαι αντίθετος, καθώς δεν εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του χρέους. Βαφτίσαμε το κρέας, ψάρι.
Με την πολιτική που ακολουθείται δεν μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη. Έχουμε σημαντική συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας και όλα όσα συζητούνται είναι αστειότητες.
Το τραπεζικό μας σύστημα έχει πτωχεύσει και σύμφωνα με την τελευταία βουλευτική απόφαση, όταν η οικονομία μας φτάνει σε αδιέξοδο, θα περνούν νομοσχέδια νύχτα από την Βουλή, χωρίς να τα συζητάμε.
Έχουμε δηλαδή δεσμευτεί ότι για κάθε υστέρηση, θα υπάρχουν νέα μέτρα. Οπότε πρέπει να περιμένουμε και νέα μέτρα το 2013", σημείωσε στην πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή του ΑΝΤ 1 ο κ. Βαρουφάκης.
Ο ίδιος αναφέρθηκε στους στόχους της τρόικας και στο τί τελικά έχει συμφωνήσει με την ελληνική κυβέρνηση.
"Στόχος της τρόικας είναι η μείωση του ελληνικού χρέους κατά 40 δισ. ευρώ. Και αυτό θα γίνει με την μείωση του επιτοκίου κατά 1% στα δάνεια που πήραμε τα προηγούμενα χρόνια. Ξέρετε πόσο είναι το ποσό αυτό μέχρι το 2020; Μόλις 2 δισ. ευρώ.
Όσον αφορά στην περίοδο χάριτος της αποπληρωμής των κεφαλαίων του δεύτερου Μνημονίου κατά 15 χρόνια, αλλά και την αναβολή κατά δέκα χρόνια των αποπληρωμών των τόκων, ο κ. Βαρουφάκης σημειώνει ότι πρόκειται για μεγάλη φούσκα. "Αυτό το κάνουν, ώστε το 2020 το χρέος να φαίνεται μικρό, αλλά μετά την πάροδο αυτής της περιόδου, η χώρα μας θα βρεθεί σε δυσχερή θέση".
Είπε μάλιστα ότι η επαναγορά ομολόγων είναι εναλλακτική του κουρέματος και τόνισε ότι "η Λαγκάρντ δεν δέχτηκε τίποτα και θα το δείτε".
"Αυτό που τους είπε στο Eurogroup", συνέχισε "είναι ότι αν τα καταφέρετε μ' αυτόν τον τρόπο έχετε τις ευλογίες μου, ειδάλλως... Το ΔΝΤ κρατάει πισινή για να μπορεί να λακίσει από το πρόγραμμα της Ελλάδας", συμπλήρωσε.
Ακόμη, είπε ο κ. Βαρουφάκης ότι για να λειτουργήσει η επαναγορά, δεν πρέπει να είναι εθελοντική. "Η εθελοντική αγορά ομολόγων είναι μια μεγάλη απάτη. Πρέπει να πάει ο κ. Στουρνάρας στους τραπεζίτες με το πιστόλι στον κρόταφο...".
Και κατέληξε χαρακτηρίζοντας τις αποφάσεις του Eurogroup, εγκληματικές γελοιότητες.





Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Η συμφωνία του Eurogroup για το χρέος και τη δόση, του Γιάννη Βαρουφάκη


Η συμφωνία του Eurogroup για το χρέος και τη δόση, του Γιάννη Βαρουφάκη

Όταν οι σώφρονες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους συμφωνίες κρίνουν αλλαγές σε αυτές τις συμφωνίες στην βάση του αν μακροπρόθεσμα, με αυτές τις αλλαγές, το χρέος τους γίνεται λιγότερο ή περισσότερο δυσβάστακτο. Οι άφρονες θριαμβολογούν όταν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τους δανειστές τους κι άλλα μεσοπρόθεσμα δάνεια, ανεξάρτητα από το εάν η βιωσιμότητα του χρέους τους παραμένει στο Ναδίρ.

Πριν κρίνουμε την τελευταία συμφωνία του Eurogroup, και το εάν η ανακούφιση που κι αυτή η δόση κατακτήθηκε, είναι δικαιολογημένη ή όχι, ας δούμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε.

1. Μείωση των επιτοκίων του Μνημονίου 1 κατά 1%.

2. Αναβολή των αποπληρωμών του κεφαλαίου των δανείων από το Μνημόνιο 2 για 15 χρόνια και των τόκων που προκύπτουν από αυτά τα δάνεια για 10 χρόνια.

3. Απόδοση στο ελληνικό δημόσιο μέρους από τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το γεγονός ότι αγόρασε (την περίοδο 2010-1) ελληνικά ομόλογα κοψοτιμής ενώ τώρα το ελληνικό δημόσιο τα αποπληρώνει στο ακέραιο. Τα κέρδη αυτά η ΕΚΤ τα αποδίδει, έως τώρα, στους εταίρους μας (ανάλογα με την συμμετοχή τους στο κεφάλαιο της ΕΚΤ). Αυτό που τώρα συμφωνήθηκε είναι ότι μεγάλο μέρος των κερδών αυτών θα επιστρέψουν στο ελληνικό δημόσιο.

4. Ανακοίνωση της πρόθεσης (όχι όμως κάτι πιο συγκεκριμένο) για επαναγορά χρέους του ελληνικού δημοσίου, χρέους το οποίο εκδόθηκε (υπό την μορφή ομολόγων του αγγλικού δικαίου) μετά το PSI σε υποχρεωτική/εθελοντική αντικατάσταση των παλαιότερων ομολόγων που κουρεύτηκαν.

Ας δούμε τι μπορούμε να περιμένουμε ρεαλιστικά από την κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις:


1. Εφόσον η μείωση των επιτοκίων περάσει από όλα τα κοινοβούλια (βλ. επόμενη πρόταση), το μέτρο αυτό θα μειώσει το δημόσιο χρέος κατά 2 δις ή κατά 1,5% με 2,5% του ΑΕΠ. Λέω «εφόσον» καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η μείωση έχει διαφορετικό αντίκτυπο σε διαφορετικές χώρες. Π.χ. για την Γερμανία που δανείζεται εκ μέρους μας με χαμηλό επιτόκιο, θα μείνει και κάποιο κέρδος (αν τους αποπληρώσουμε στο ακέραιο με το νέο επιτόκιο). Όμως οι άμοιρες Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία (που έχουν εγγυηθεί κι αυτές μέρος των δανείων μας του Μνημονίου 1) θα πρέπει να βάλουν, υπό συνθήκες τραγικές για τις ίδιες, το χέρι στην τσέπη. Θα το κάνουν; Μόνο αν τους το επιβάλουν οι της τρόικα (κάτι που δεν είναι ό,τι καλύτερο για εμάς εφόσον προσβλέπουμε σε μια μελλοντική συμμαχία μαζί τους).

2. Η επιμήκυνση αποπληρωμών χρεών και τόκων του Μνημονίου 2 μειώνουν τις αποπληρωμές μας βραχυπρόθεσμα αυξάνοντας όμως το συνολικό χρέος μακροπρόθεσμα – μετά το «σωτήριον» 2022 που, για κάποιο περίεργο λόγο, βρίσκεται στο επίκεντρο των σχεδίων της τρόικα. Και μάλιστα θα το αυξήσει συντριπτικά.

3. Υπολογίζεται ότι η απόδοση των κερδών της ΕΚΤ στο ελληνικό κράτος θα συνεισφέρει, τα επόμενα χρόνια, περί τα 7 δις. (Σημειωτέον ότι δεν ανακοινώθηκε αν θα επιστραφούν τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τους τελευταίους έξι μήνες.)

Από τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά ότι το βάρος για την επίτευξη της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (το οποίο του χρόνου θα αγγίξει το 200% του ΑΕΠ) στο 124% του ΑΕΠ έως το 2022 (κάτι που ανακοίνωσαν οι δανειστές μας ως τον συμφωνημένο στόχο) πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στην θριαμβευτική επιτυχία της επαναγοράς των νέων (μετά PSI) ομολόγων, καθώς από τις δύο πρώτες αποφάσεις, μιλάμε για μια μείωση του χρέους μας το 2020 της τάξης των 9 δις, σε σύνολο περί των 350 δις. Ψίχουλα δηλαδή...

Διαβάζοντας τα νούμερα της τρόικας βλέπουμε ότι, μέσες-άκρες, το πλάνο της μείωσης του χρέους στο 124% του ΑΕΠ τα επόμενα οκτώ με δέκα χρόνια βασίζεται στην πρόθεση μείωσης του δημόσιου χρέους κατά 40 δις την ώρα που το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 50 δις (ανακτά δηλαδή το κομμάτι που έχασε από την αρχή της Κρίσης). Θέτοντας στην άκρη το υπερασιόδοξο (για να μην πω γελοίο) σκέλος της βούλησης να αυξηθεί το ΑΕΠ κατά 50 δις (κάτι με το οποίο θα ασχοληθώ σε άλλο άρθρο), είναι δεδομένο ότι οι εταίροι μας υπολογίζουν να σβήσουν χρέος 31 δις μέσω της επαναγοράς του.

Δυστυχώς, οι ηγέτες μας δεν μας είπαν πως θα καταφέρουν έναν τέτοιο Ηράκλειο άθλο. Δεν είναι η πρώτη φορά που η επαναγορά χρέους συζητείται ως αντιπερισπασμός για να μην αποκαλυφθεί η έλλειψη πολιτικής βούλησης για πραγματική λύση. Το μόνο που ακούσαμε είναι ότι θα προσφέρουν στους ομολογιούχους τιμές όχι μεγαλύτερες από εκείνες που ίσχυαν την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα. Το ερώτημα βέβαια τίθεται:

Δεδομένου ότι τα ομόλογα αυτά, που εξέδωσε η κυβέρνηση Παπαδήμου-Βενιζέλου στο πλαίσιο του PSI, δεν κουρεύονται, γιατί κάποιος να τα πουλήσει στις τιμές της περασμένης Παρασκευής όταν κάποιος άλλος του δίνει περισσότερα; Ποιος άλλος; Τα hedge funds των οποίων τα σάλια τρέχουν με την ιδέα ότι θα τα αγοράσουν με έκπτωση και μετά, όπως έκαναν με την Αργεντινή πρόσφατα, θα τρέχουν το ελληνικό δημόσιο (ελέως αγγλικού δικαίου – αχ κ. Βενιζέλο!) στα δικαστήρια του Λονδίνου και της Ν. Υόρκης ζητώντας όλα τα κτήρια των πρεσβειών της Ελλάδας ανά τον κόσμο αν δε αποπληρωθουν εκατό τοις εκατό.

Περιληπτικά, το μόνο ουσιαστικό που συμφωνήθηκε είναι η απόδοση των περασμένων δόσεων του Μνημονίου οι οποίες είχαν παρακρατηθεί τους τελευταίους μήνες. Αντίθετα, όλη η υποτιθέμενη συμφωνία για την βιωσιμότητα του χρέους είναι εντελώς στον αέρα. Κι είναι στον αέρα όσο ΕΚΤ και εταίροι αρνούνται να παραδεχθούν ότι όλη η λογική του Μνημονίου (νέα μεγάλα δάνεια σε πτωχευμένες χώρες υπό τον όρο μέτρων που μειώνουν το ΑΕΠ τους) ήταν μια ύβρις που θα κατέληγε, με μαθηματική ακρίβεια, στην νέμεση. Και θα παραμένει στον αέρα όσο η κυβέρνησή μας εξακολουθεί να παραμένει θεατής στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δανειστών μας, πιστή στο Δόγμα Παπακωνσταντίνου: «Την επόμενη δόση να πάρουμε κι έχει ο Θεός».

Τέλος πάντων. Άλλο ένα Eurogroup ήρθε και πέρασε. Άλλη μια δόση θα εισπραχθεί. Άλλη μια φορά η χώρα θα χωριστεί σε κυβερνητικούς που θριαμβολογούν (θυμίζοντας το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, ιδίως μετά την αντίστοιχη απόφαση επιμήκυνσης μετά μείωσης επιτοκίων τον Μάρτιο του 2011) και των υπόλοιπων που θρηνούμε άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

Εύχομαι ότι το γενικευμένο πλέον συναίσθημα, το οποίο έχουν αρχίσει να νιώθουν και οι πιο πιστοί Μνημονιακοί, πως η χώρα (κι όχι μόνο το χρέος της) βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης λόγω του ενός και μοναδικού στόχου (δηλαδή την εξασφάλιση της επόμενης δόσης ενός τοξικού δανείου), να αποτελέσει την βάση μιας μελλοντικής σύμπνοιας που θα αντικαταστήσει την εκκολαπτόμενη εθνική διχόνοια.




Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

“Επαναγορά χρέους”. Η συμμορία του Σημίτη, ολοκληρώνει το έργο της. 160% κέρδη για τα Vulture Funds μέσα σε λίγες βδομάδες.


Ἀναρτήθηκε στὶς  ἀπὸ τὸν/τὴν 

 
 
 
 
 
 
Rate This

Καμμία τίμωρία, κανένας έλεγχος, τραγικά τα πανηγύρια για ένα έγκλημα που έκανε πλουσιότερους κατά αρκετά δις, τα “κοράκια” του ΔΝΤ. Αυτός είναι και ο λόγος που η συζήτηση περί βιωσιμότητας του χρέους πετάχτηκε στα σκουπίδια.

Το έγκλημα του PSI ολοκληρώνεται με έναν άθλιο τρόπο, εξοντώνοντας τα αποθεματικά, την ίδια στιγμή που τα Hedge Funds που αγόρασαν με discount τα ομόλογα που προέκυψαν από το PSI, εγγράφουν ιλιγγιώδη κέρδη.
Κοινώς, το κολοσσιαίο ποσό των 15 δις που αποκτήθηκε από τα “τυχερά” αυτά κυκλώματα, αγοράστηκε με discount μεταξύ 12,9 – 14,5 cents και ήδη η τιμή έχει εκτιναχθεί στα 26 (!!) αφού η επαναγορά από την Ελλάδα, θα φτάσει το 1/3 της τιμής! Δείτε ενδεικτικά:

Κάποια από αυτά τα κοράκια, είναι τα ίδια που σήμερα τρέχουν την Αργεντινή στα δικαστήρια, χρηματοδοτώντας αφειδώς τα ΜΜ”Ε” της χώρας για να ξεσπάσει εσωτερική πίεση στην πρόεδρο ώστε να αναγκαστεί να υπαναχωρήσει. Το έργο το γνωρίζουμε καλά…

Το έγκλημα αυτό ήταν γνωστό. Τόσο γνωστό που σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην Καθημερινή, ο Ηλίας Μπέλλος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια το γιατί δεν έπρεπε να γίνει αυτό το έγκλημα. Το περιγράφει με ονόματα. Διαβάστε το με προσοχή για να καταλάβετε πόσο βαθιά έχει ριζώσει η συμμορία Σημίτη στα κέντρα αποφάσεων…

Σε hedge fund έως 15 δισ. χρέους
Τι σημαίνει η κυοφορούμενη επαναγορά των ομολόγων του PSI για ελληνικές τράπεζες και Ταμεία
Του Ηλια Γ. Μπελλου
Μείζον ηθικό ζήτημα, αλλά και ζήτημα αξιοπιστίας, δημιουργεί η δρομολογούμενη επαναγορά μέρους των νέων ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία δόθηκαν στo πλαίσιο του PSI τον Μάρτιο, σε ελληνικές και ξένες τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, Ταμεία και ιδιώτες. Και αυτό διότι μεγάλο μέρος τους, που εκτιμάται ότι μπορεί να ανέρχεται ακόμα και στα 15 δισ., βρίσκεται πλέον στα χέρια κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων, τα οποία τα έχουν αποκτήσει σε τιμές κατά πολύ χαμηλότερες από τις τρέχουσες και θα επωφεληθούν από την επαναγορά τους σε υψηλότερες από τις σημερινές τιμές.
Συνολικά στην αγορά υπάρχουν σήμερα ελληνικά ομόλογα που εκδόθηκαν με το PSI, ονομαστικής αξίας 62 δισ. ευρώ. Αντιπροσωπεύουν το 31,5% της ονομαστικής αξίας των προηγουμένων, που «κουρεύτηκαν» στις αρχές Μαρτίου. Σήμερα διαπραγματεύονται στη δευτερογενή αγορά στα επίπεδα των 26 σεντς ανά ευρώ. Στα τέλη Ιουνίου, οπότε και πύκνωσαν οι αγορές των ομολόγων αυτών από κερδοσκοπικά και επενδυτικά κεφάλαια, αποτιμόνταν στα 14,26 σεντς ανά ευρώ, ενώ ήταν ακόμη χαμηλότερα, κοντά στα 12,9, στα τέλη Μαΐου, οπότε και σοβούσε προεκλογικά πολιτική αβεβαιότητα. Από εκείνο το σημείο έως σήμερα τα κέρδη που έχουν καταγράψει, όσοι τοποθετήθηκαν στα χαμηλά, ξεπερνούν το 100%. Οι τιμές αυτές αφορούν σε 20 συνολικά ομόλογα, των οποίων οι λήξεις εκτείνονται από το 2023 έως το 2042. Οι υπεραξίες είναι πολύ μεγαλύτερες για το «κοντινό» ομόλογο και συγκεκριμένα αυτό που ωριμάζει το 2023. Εδώ το κέρδος για όποιον αγόρασε στα τέλη Μαΐου είναι της τάξης του 160%, μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες.
Από τα συνολικά 62 δισ. ευρώ χρέους που αντιπροσωπεύουν αυτά τα ομόλογα, οι ελληνικές τράπεζες (που συμμετείχαν με 50 δισ. ευρώ περίπου στο PSI) κατέχουν περί τα 16 με 17 δισ. Οι τράπεζες της Ευρωζώνης έχουν περιορίσει την έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος μόλις στα 1,9 δισ. ευρώ, (στοιχεία πρώτου εξαμήνου), σύμφωνα με στοιχεία της EuropeaBanking Authority και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Από τον Δεκέμβριο δηλαδή έχουν μειώσει μέσω PSI αλλά και πωλήσεων την έκθεσή τους σε ποσοστό της τάξης του 92%. Οι ελληνικές ιδιωτικές ασφαλιστικές στα τέλη του προηγούμενου έτους είχαν επενδεδυμένα σε ελληνικά ομόλογα αποθεματικά ύψους 4,5 δισ. ευρώ. Εξ αυτών έλαβαν νέα ομόλογα 1,41 δισ. Τα ελληνικά ταμεία κοινωνικής ασφάλισης το ίδιο διάστημα είχαν επενδεδυμένα σε ελληνικά ομόλογα περί τα 17 δισ. Αυτά μεταφράστηκαν σε 5,5 δισ. νέων ομολόγων.
Οι Ελληνες ιδιώτες ομολογιούχοι εκτιμάται ότι μετά το PSI διακρατούν πλέον ομόλογα ονομαστικής αξίας περί των 600 εκατ. ευρώ. Συνολικά δηλαδή ελληνικές τράπεζες, Ταμεία, ασφαλιστικές, ιδιώτες και τράπεζες της Ευρωζώνης κατέχουν ομόλογα της τάξης των τα 26,5 δισ. περίπου και απομένουν άλλα 35,5 δισ., τα οποία μοιράζονται μεταξύ ευρωπαϊκών ασφαλιστικών, εκτός Ευρωζώνης τραπεζών και χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων και hedge funds. Και επειδή οι εκτός Ευρωζώνης τράπεζες ανέκαθεν είχαν μικρή έκθεση στο ελληνικό χρέος, ενώ οι ασφαλιστικές εκτιμάται ότι έχουν αποκλιμακώσει τις θέσεις τους, είναι δόκιμο σύμφωνα με οικονομολόγους και treasures με τους οποίους επικοινώνησε η «Κ» να υποθέσει κανείς ότι τουλάχιστον 10 δισ. και έως και 15 δισ. θα πρέπει να βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια διαφόρων hedge funds. Αναλυτικότερα, καλά ενημερωμένες ελληνικές τραπεζικές πηγές ανεβάζουν το ύψος της ονομαστικής αξίας ομολόγων που διακρατούνται από financial institutions στα 20 δισ. ευρώ περίπου. Ητοι τα 15 δισ. που απομένουν φέρεται να βρίσκονται σε hedge funds. Το δε μέσο κόστος κτήσης τους τοποθετείται στα επίπεδα των 17 σεντς ανά ευρώ περίπου. Μερικά από τα hedge funds αυτά έχουν δηλώσει δημοσίως το χτίσιμο θέσεων στο ελληνικό χρέος ενώ άλλα κατονομάζονται με βεβαιότητα από τους συμμετέχοντες στις αγορές ως αγοραστές και κάτοχοι ελληνικού χρέους. Μεταξύ αυτών είναι τα Adelante Asset Management, Elliot Αssociates (που πραγματοποιεί αναγκαστικές εκτελέσεις κατά του Δημοσίου της Αργεντινής αυτή την περίοδο), η Third Point LLC (που έχει τοποθετηθεί και σε άλλα ελληνικών συμφερόντων αξιόγραφα, όπως μετοχές της DolphiCapital που δραστηριοποιείται στο ελληνικό real estate), η Dart Management (που αποπληρώθηκε εις το ολόκληρον ομόλογα της τάξης των 400 εκατ. ξένου δικαίου από την κυβέρνηση Παπαδήμου την άνοιξη), η Fir Tree Partners, η Och-Ziff Capital Management Group LLC, η York Capital LP, το Saba Capital Management LP, η Greylock Capital Management και η Vega Asset Management.
Τιμή επαναγοράς
Για να επιτύχει οποιαδήποτε επαναγορά ελληνικών ομολόγων, θα πρέπει να προσφερθεί μια τιμή που να περιέχει κίνητρο για να πωληθούν, καθώς υποχρεωτική συμμετοχή αποκλείεται από τις αυστηρές ρήτρες αλλοδαπού δικαίου υπό το οποίο έχουν εκδοθεί. Εξ ου και συζητούνται τιμές στα επίπεδα των 27-30 σεντς ανα ευρώ, οι οποίες υπό προϋποθέσεις θεωρούνται ελκυστικές για το εν λόγω project.
Στις τράπεζες
Από τα συνολικά 62 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους που αντιπροσωπεύουν τα «νέα» ομόλογα, οι ελληνικές τράπεζες (συμμετείχαν με περίπου 50 δισ. ευρώ στο PSI) κατέχουν περί τα 16 με 17 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα, οι τράπεζες της Ευρωζώνης έχουν περιορίσει την έκθεσή τους μόλις στα 1,9 δισ. ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της EuropeaBanking Authority και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.
Ασφαλιστικές, Ταμεία
Οι ελληνικές ιδιωτικές ασφαλιστικές στα τέλη του προηγούμενου έτους είχαν επενδεδυμένα σε ελληνικά ομόλογα αποθεματικά ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στη θέση τους έλαβαν νέα ομόλογα, συνολικής αξίας 1,41 δισ. Τα ελληνικά ταμεία κοινωνικής ασφάλισης το ίδιο διάστημα είχαν επενδεδυμένα σε ομόλογα περί τα 17 δισ. Αυτά μεταφράστηκαν σε 5,5 δισ. νέων ομολόγων.
«Χτίζουν» στο χρέος
Hedge funds έχουν δηλώσει δημοσίως το «χτίσιμο» θέσεων στο ελληνικό χρέος. Μεταξύ αυτών, κατονομάζονται τα Adelante Asset Management, Elliot Αssociates, Third Point, Dart Management, Fir Tree Partners, Och-Ziff Capital Management, York Capital, Saba Capital Management, Greylock Capital Management και Vega Asset Management. Ωστόσο, υπάρχουν και πολλά άλλα ακόμη που έκαναν την ίδια τοποθέτηση και από τις δύο όχθες του Ατλαντικού.

FITCH: ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ως «κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση» αποτιμά ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings την επίτευξη συμφωνίας στο Eurogroup...
σχετικά με την επίλυση της κρίσης χρέους στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τους αναλυτές του οίκου αξιολόγησης, η συμφωνία που επετεύχθη μειώνει την απειλή για μια χρεοκοπία της Ελλάδας ή ακόμη και έξοδο από την ευρωζώνη, ωστόσο προειδοποιεί πως σημαντικοί είναι οι κίνδυνοι που παραμένουν, καθώς ακόμη παραμένουν αναπάντητα μια σειρά από πολύ σοβαρά ζητήματα.

«Αυτή η συμφωνία θα πρέπει να βοηθήσει το ελληνικό δημόσιο χρέος να ξαναγίνει βιώσιμο, αλλά σε βασικά ερωτήματα πρέπει ακόμη να δοθεί μια απάντηση, και ο κίνδυνος που συνδέεται με την εφαρμογή της είναι υψηλός», σημειώνει ο οίκος αξιολόγησης.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Fitch, η συμφωνία αναμένει να επιτρέψει ο λόγος χρέους/ΑΕΠ της Ελλάδας «να κορυφωθεί στο 179% το 2014 πριν μειωθεί σε 124% το 2020, αριθμοί που επιβεβαιώνουν σε γενικές γραμμές» αυτούς οι οποίοι παρουσιάστηκαν κατά την ολοκλήρωση της συμφωνίας.

«Οι κίνδυνοι που συνδέονται με την εφαρμογή, η οποία αποτέλεσε πρόβλημα με όλα τα προγράμματα βοήθειας προς την Ελλάδα μέχρι τώρα, θα παραμείνουν υψηλοί. Δεν είναι δε βέβαιο ότι η νέα συμφωνία θα ενισχύσει επαρκώς την εμπιστοσύνη των Ελλήνων καταναλωτών και των επενδυτών για να σταματήσει η συρρίκνωση της οικονομίας», προειδοποιεί.

OOΣΑ> Από τα τέλη του 2014 η ανάπτυξη στην Ελλάδα




Η επιστροφή της ελληνικής οικονομίας σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης προβλέπεται προς τα τέλη του 2014, καθώς το παγκόσμιο εμπόριο θα ενισχύεται, η ανταγωνιστικότητα της θα βελτιώνεται και η εμπιστοσύνη θα επανέρχεται, αναφέρει ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) στην εξαμηνιαία έκθεσή του (Economic Outlook), που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα. 
Ο ΟΟΣΑ θεωρεί ότι πρέπει να υλοποιηθούν τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που έχει συμφωνήσει η Ελλάδα, αλλά σημειώνει ότι αν η ανάπτυξη είναι μικρότερη από αυτή που προβλέπεται στο δημοσιονομικό πρόγραμμα, τότε θα πρέπει να αφεθούν να λειτουργήσουν οι αυτόματοι σταθεροποιητές, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί.
Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι η ύφεση θα φθάσει εφέτος το 6,3% και η ανάπτυξη θα παραμείνει αρνητική το 2013 (-4,5%) και το 2014 (-1,3%). Για την ανεργία προβλέπει ότι θα αυξηθεί από 23,6% εφέτος στο 26,7% το 2013 και το 27,2% το 2014. Το δημοσιονομικό έλλειμμα (της Γενικής Κυβέρνησης) εκτιμάται στο 6,9% του ΑΕΠ εφέτος, στο 5,6% του ΑΕΠ το επόμενο έτος και στο 4,6% του ΑΕΠ το 2014, ενώ το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αναμένεται να μειωθεί από 5,5% του ΑΕΠ εφέτος στο 4,6% του ΑΕΠ το 2013 και στο 2,3% του ΑΕΠ το 2014. Ο πληθωρισμός (αποπληθωριστής ιδιωτικής κατανάλωσης) αναμένεται να γίνει αρνητικός το 2013 (-0,2%) και το 2014 (-0,8%) από 1,3% που εκτιμάται εφέτος.
Οι πιο ευάλωτοι στην ελληνική κοινωνία πρέπει να προστατευθούν καλύτερα από τις μειώσεις των κοινωνικών δαπανών, αναφέρει ο Οργανισμός. Η ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος πρέπει να είναι προτεραιότητα για να ενισχυθούν τα πιστωτικά κανάλια που θα στηρίξουν την ανάπτυξη.
Τέλος, ο ΟΟΣΑ θεωρεί αναγκαίο να εφαρμοσθούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, της αύξησης της αποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης και της άρσης των εμποδίων στον ανταγωνισμό. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις, σημειώνει η έκθεση, είναι ο μόνος τρόπος για την επίτευξη σταθερής αύξησης στο επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων.

“Εκτός ευρώ η Ελλάδα λόγω Γερμανίας μέχρι το τέλος του 2013 ακόμα και αν ληφθεί η δόση”!!! | αἰέν ἀριστεύειν

“Εκτός ευρώ η Ελλάδα λόγω Γερμανίας μέχρι το τέλος του 2013 ακόμα και αν ληφθεί η δόση”!!! | αἰέν ἀριστεύειν

Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

Spiegel: Αποφάσισαν να "κουρέψουν" την Ελλάδα 50%


Font Size Larger Font Smaller Font
AddThis Social Bookmark Button

haircut_greece
Το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» που θα κυκλοφορήσει την Δευτέρα επικαλούμενο αποκλειστικές πληροφορίες,  αναφέρει ότι η ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προωθούν σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα, το οποίο προβλέπει «κούρεμα» του χρέους κατά 50%.
Σύμφωνα με ηλεκτρονική προδημοσίευση άρθρου από το περιοδικό, το οποίο θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα, «στην μάχη για την διάσωση της Ελλάδας, ΕΚΤ και ΔΝΤ βγαίνουν επιθετικά μπροστά και υποστηρίζουν ένα νέο εκτεταμένο κούρεμα του χρέους, κατά το οποίο οι χώρες πιστωτές θα πρέπει να παραιτηθούν από το ήμισυ των απαιτήσεών τους, προκειμένου το ελληνικό χρέος το 2020 να μειωθεί από το 144% στο 70%».
 Διευκρινίζεται πάντως ότι η Γερμανία θέλει οπωσδήποτε να αποφύγει τη νέα αναδιάρθρωση.
Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, «η ΕΚΤ και το ΔΝΤ θεωρούν αναπόφευκτη την εξέλιξη προκειμένου η Ελλάδα να καταφέρει να σταθεί και πάλι στα πόδια της, έστω και αν αυτή την εβδομάδα δεν υπάρξει απόφαση».
Επισημαίνεται ακόμη ότι οι πρόσφατες συνομιλίες στο Eurogroup ναυάγησαν επειδή ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κατ'εντολή της Καγκελαρίου 'Αγκελα Μέρκελ,υπαναχώρησε και αναγκάστηκε να αποσύρει μια ήδη υπεσχημένη μεγάλη μείωση του επιτοκίου.
«Η Μέρκελ φοβήθηκε ότι δεν θα μπορεί να περάσει στο κόμμα της ένα τέτοιο μέτρο, καθώς είναι μεγάλες οι αντιδράσεις των ευρωσκεπτικιστών στις τάξεις των Χριστιανοδημοκρατών», τονίζει το Spiegel και αποδίδει ακριβώς σε αυτό την έκκληση του Επιτρόπου Όλι Ρεν, «να επανεξετάσουν όλοι τις κόκκινες γραμμές τους».
Επικαλούμενο στοιχεία έρευνας του Ινστιτούτου Μακροοικονομίας και Έρευνας (ΙΜΚ) που πρόσκειται στα συνδικάτα των εργαζομένων, σχετικώς με το μισθολογικό κόστος σε ευρωπαϊκές χώρες, το περιοδικό εξηγεί ότι τα τελευταία χρόνια υπήρξε μείωση του κόστους κατά 2,2% στην Πορτογαλία, 3,5% στην Ισπανία, και 13% στην Ιρλανδία.
Την ίδια ώρα, η αύξηση του μισθολογικού κόστους στην Γερμανία βρίσκεται πολύ πιο κάτω από τον στόχο του πληθωρισμού και, όπως υπογραμμίζει ο επικεφαλής της έρευνας οικονομολόγος Γκούσταβ Χορν, «αν θέλουμε την άρση των ανισορροπιών εντός Ευρωζώνης, δεν αρκεί η μείωση του κόστους στις χώρες που διέρχονται κρίση, αλλά θα πρέπει και στην Γερμανία να αυξηθούν πολύ οι μισθοί».
Εξάλλου σύμφωνα με δημοσίευμα της κυριακάτικης γερμανικής εφημερίδας, Welt am Sonntag εκπρόσωποι της ευρωζώνης συζήτησαν την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι, τη μερική εκκαθάριση του ελληνικού χρέους μέχρι το 2015,
Σύμφωνα με πληροφορίες της γερμανικής εφημερίδας, η οποία επικαλείται πηγές που δεν κατονομάζει, κατά τη διάρκεια κλειστής συνεδρίασης τη Δευτέρα στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου συμμετείχε και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, οι διεθνείς πιστωτές της Αθήνας (η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ) συζήτησαν το ενδεχόμενο της παραίτησής τους από τις οικονομικές απαιτήσεις τους το 2015.


Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ


Η ευρηματική δημιουργία του χρήματος, η ιδιάζουσα λειτουργία του χρηματοπιστωτικού κλάδου, οι τραπεζικές επιδρομές, η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών και η ενδεχόμενη χειραγώγηση της τιμής του χρυσού, από την τραπεζική ναυαρχίδα

«Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ο M.A. Rothschild, επιφανές μέλος της ομώνυμης ευρωπαϊκής (γερμανικής) ιουδαϊκής οικογένειας, η οποία ίδρυσε στα τέλη του 18ου αιώνα τα γνωστά τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ο δε αμερικανοκαναδός οικονομολόγος J.K. Galbraith, γνωστός υπέρμαχος του φιλελευθερισμού, είχε τονίσει ότι, «Η διαδικασία, με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν νέο χρήμα, είναι τόσο απλή, που το μυαλό αηδιάζει».        

Αναλυτικότερα, με τη διαδικασία της «δημιουργίας» χρήματος «κατασκευάζεται» ουσιαστικά το «λογιστικό χρήμα», το οποίο στη συνέχεια «διοχετεύεται» στο κυκλοφοριακό σύστημα της Οικονομίας. Το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει βέβαια με την εκτύπωση χρημάτων, αλλά με την λήψη δανείων εκ μέρους του δημοσίου, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης, με τη δανειοδότηση των ιδιωτικών τραπεζών από τις εκάστοτε κεντρικές τους, ή από την αντίστοιχη μεταξύ τους, στη διατραπεζική αγορά.

Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία (ιδιώτης, δημόσιο) δανείζεται από μία εμπορική τράπεζα, «δημιουργούνται» αυτόματα νέα χρήματα – όπως και όταν η ιδιωτική τράπεζα δανείζει κάποια άλλη ή δανείζεται από την κεντρική. Εκτός αυτού, δημιουργούνται επίσης νέα χρήματα από τις ιδιωτικές τράπεζες, όταν αγοράζουν στοιχεία του Ενεργητικού τους (αξιόγραφα, ακίνητα κλπ), ανοίγοντας πιστωτικό λογαριασμό (όψεως) στον πωλητή, με τον οποίο συναλλάσσονται.

Έτσι λοιπόν, η «δημιουργία» του νέου χρήματος είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία πιστώσεων, ενώ η εξόφληση των πάσης φύσεως δανείων, ή η πώληση των στοιχείων του ενεργητικού από τις τράπεζες «καταστρέφει», περιορίζει δηλαδή, την υφιστάμενη ποσότητα χρημάτων. Τα «άϋλα» χρήματα δε που «παρασκευάζονται» ή «καταστρέφονται» με αυτόν τον τρόπο, ονομάζονται, σε αντίθεση με αυτά που προέρχονται από τα ευγενή μέταλλα, «Fiat Money» - από το λατινικό «fiat», το οποίο μεταφράζεται ως «δημιουργία» (στην προκειμένη περίπτωση, χρήματα που δημιουργούνται από το τίποτα.

Είναι ίσως σκόπιμο να προσθέσουμε εδώ ότι, τα χρήματα που δημιουργούνται με αυτή τη «μαγική» διαδικασία, αντιπροσωπεύουν πραγματικές αξίες (ΑΕΠ), εφόσον δανείζονται έναντι υλικών αξιών (ακίνητα, αξιόγραφα, μετοχές κλπ), οι οποίες «δεσμεύονται» από τις τράπεζες σαν εγγυήσεις. Όταν όμως οι υλικές αυτές αξίες είναι υπερτιμημένες, όπως στο παράδειγμα των Subprimes (Η.Π.Α., Ισπανία, Ιρλανδία κλπ), όταν δηλαδή υπάρχουν «στρεβλώσεις» στις αγορές, τότε τα χρήματα που δημιουργούνται με το συγκεκριμένο αντίκρισμα είναι εντελώς αδικαιολόγητα – με αποτέλεσμα να «εκβάλλουν» στις γνωστές μας χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπου «καταστρέφονται» (διαγράφονται) στην πραγματικότητα οι υπερβάλλουσες ποσότητες.

Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης ότι, οι εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται να δανείζουν στους καταναλωτές (επιχειρήσεις και ιδιώτες), ένα συγκεκριμένο πολλαπλάσιο ποσόν των συναλλαγματικών αποθεμάτων τους (καταθέσεων), στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα. Στην Ευρώπη (ΕΚΤ) είναι υποχρεωμένες να διαθέτουν ένα ελάχιστο απόθεμα καταθέσεων (ρεζέρβα) ύψους 2% - γεγονός που σημαίνει ότι μπορούν να δανείζουν το 50πλάσιο των καταθέσεων που διατηρούν στην κεντρική τράπεζα, με τη μορφή λογιστικών χρημάτων (θα αλλάξει στο 33πλάσιο, με βάση τη συνθήκη της Βασιλείας ΙΙΙ, αλλά από το 2018 – τόσος ήταν ο «πολλαπλασιαστής» κεφαλαίων στη Lehman Brothers, όταν χρεοκόπησε).

Σε ορισμένες χώρες (Καναδάς, Σουηδία, Μ. Βρετανία) δεν είναι υποχρεωμένες οι ιδιωτικές τράπεζες να διαθέτουν ελάχιστα αποθέματα στις κεντρικές. Φυσικά τηρούνται παράλληλα ορισμένοι άλλοι κανόνες, όπως το ύψος των καταθέσεων σε σχέση με την εκχώρηση δανείων, έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο για τις τράπεζες, η «διαχείριση» των αποταμιεύσεων και διάφοροι άλλοι, στους οποίους θα αναφερθούμε εκτενέστερα στο μέλλον. Ειδικά όσον αφορά τα μετρητά χρήματα, η δημιουργία τους είναι αποκλειστικό «προνόμιο» της εκάστοτε κεντρικής τράπεζας – αν και αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος (περί το 3%), της συνολικής ποσότητας χρήματος, ενώ βαίνουν συνεχώς μειούμενα.

Η αιτία της μείωσης των μετρητών χρημάτων, ανεξάρτητα με τα όσα συνήθως λέγονται, είναι η περιορισμένη ωφέλεια (κερδοφορία) των τραπεζών, αφού δεν μπορούν να 50πλασιαστούν ανάλογα - παράλληλα με το ότι απαιτούνται ίσου ύψους καταθέσεις των εμπορικών, στις κεντρικές τράπεζες. Αυτός είναι ουσιαστικά ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι συναλλαγές με μετρητά χρήματα περιορίζονται συνεχώς, ακόμη και νομοθετικά, αντικαθιστάμενες με το «πλαστικό χρήμα», με τη χρήση επιταγών ακόμη και για μικρά ποσά κλπ. Οι τράπεζες αντιπαθούν λοιπόν τις συναλλαγές με μετρητά, επειδή διαθέτουν συνήθως πολύ περιορισμένα αποθέματα πραγματικών χρημάτων – για κανέναν άλλο λόγο.      

Συνεχίζοντας, από τα παραπάνω τεκμηριώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η «τοκογλυφική» λειτουργία των τραπεζών, η οποία δεν είναι «σχήμα λόγου», αλλά απτή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν μία τράπεζα διαθέτει καταθέσεις ενός εκατομμυρίου στην κεντρική μπορεί, σύμφωνα με όσα έχουμε αναφέρει, να δανείζει 50 εκατομμύρια – δηλαδή, 49.000.000 περισσότερα από αυτά που διαθέτει. Εάν χρεώνει λοιπόν επιτόκιο 5%, κερδίζει ετήσια 2.500.000, διαθέτοντας καταθέσεις ύψους 1.000.000. Επομένως, κερδίζει 250% ετησίως στο ποσόν που πραγματικά «επενδύει» - ένα εξόφθαλμα τοκογλυφικό επιτόκιο, άνω του 20% μηνιαία (οι τοκογλύφοι κερδίζουν πολύ λιγότερα).

Εάν συμπληρώσουμε δε ότι οι τράπεζες, με διάφορα τεχνάσματα πολλαπλασιάζουν ακόμη περισσότερο τον «αέρα» που δανείζουν (για παράδειγμα, όταν ασφαλίζουν τα δάνεια τους, θεωρούνται σαν να μην υπάρχουν – έτσι λειτούργησαν οι τράπεζες με τα γνωστά μας πια CDS, τα Credit Default Swaps), τότε τα επιτόκια που απολαμβάνουν στο αρχικό τους εγγυητικό κεφάλαιο του 1.000.000, ξεπερνούν κατά πολύ το 500% ετησίως.  

Επίσης από εδώ διαπιστώνεται το τεράστιο πρόβλημα που θα δημιουργούταν στις τράπεζες των χωρών που έχουν δανείσει τη χώρα μας (κάτι ανάλογο συνέβη με την πτώχευση της Lehman Brothers), στην περίπτωση μίας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της. Στον Πίνακα Ι φαίνεται, για παράδειγμα, ότι, οι Γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είχαν δανείσει στην Ελλάδα 75 δις $, είχαν καταθέσεις στην ΕΚΤ, για το συγκεκριμένο βέβαια δάνειο, το πολύ 1,5 δις $  - με υποθετικό πολλαπλασιαστή (leverage – ξεπερνάει συχνά το 100πλάσιο) μόλις 50πλάσιο:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου σε εκ. δολάρια, καταθέσεις χρημάτων στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα, σε εκ. δολάρια  

ΧΩΡΑ
Ομόλογα
Καταθέσεις στις κεντρικές τράπεζες



Γαλλία
75.452
1.509,04
Ελβετία
63.966
1.279,32
Γερμανία
43.236
864,72
16.411
328,22
Μ. Βρετανία
12.342
246,84
Ολλανδία
11.849
236,98
Πορτογαλία
10.317
206,34
8.506
170,12
Ιαπωνία
8.447
168,94
Ιταλία
8.381
167,62
Υπόλοιπες χώρες
43.693
873,86



Γενικό σύνολο
302.600
6.052
Πηγή: Αναφορά τρίτου τετραμήνου 2009 της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS).     
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα Ι διαπιστώνεται ότι, υποθέτοντας πως όλες οι ξένες τράπεζες δάνεισαν τη χώρα μας μόνο με το 50πλάσιο των καταθέσεων τους στην εκάστοτε κεντρική τους,  διέθεσαν μόλις 6,052 δις $ - για συνολικά δάνεια 302.600 εκ. $. Εάν όμως η Ελλάδα χρεοκοπούσε, θα ήταν υποχρεωμένες να καταθέσουν τα υπόλοιπα 296,548 δις $ στην κεντρική τράπεζα – ένα πραγματικά τεράστιο ποσόν (το 50πλάσιο), το οποίο θα οδηγούσε ίσως κάποιες από αυτές επίσης στη χρεοκοπία (ένα από τα σημαντικότερα «διαπραγματευτικά χαρτιά», το οποίο φαίνεται ότι δεν χρησιμοποίησε η κυβέρνηση μας, για λόγους που μόνο η ίδια γνωρίζει).

Ένα επόμενο συμπέρασμα είναι το ότι, μας δάνεισαν 6,52 δις $ πραγματικά χρήματα, εισπράττοντας «τοκογλυφικούς τόκους» για 302.600 δις $ λογιστικό χρήμα (το ίδιο συμβαίνει προφανώς και με τις Ελληνικές τράπεζες, όσον αφορά τα δάνεια τους στο δημόσιο). Το τι θα σήμαινε μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ιρλανδίας, η οποία οφείλει πάνω από 730 δις $ στις τράπεζες (εξ αυτών, τα 508,6 δις $ στις ευρωπαϊκές), είναι τουλάχιστον «ανατριχιαστικό». Πόσα κερδίζουν βέβαια οι νέοι δανειστές μας, από το «πακέτο» στήριξης της οικονομίας μας, με το «ψηφιακό ποσόν» των 110 δις € που μας δανείζουν πλέον ενυπόθηκα, με «δόσεις υποτέλειας», είναι αρκετά εμφανές – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θα έχουν την παραμικρή διάθεση να μας «επιτρέψουν» (επιστρέψουν) την Εθνική μας κυριαρχία.        
  
Ο κίνδυνος τώρα των μαζικών αναλήψεων των καταθετών από τις τράπεζες (επιδρομή στις τράπεζες - Bank run) οφείλεται στο ότι, οι τράπεζες διαθέτουν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των καταθέσεων σε μετρητά, της τάξης του 3%. Εάν λοιπόν ένας μεγαλύτερος αριθμός καταθετών θελήσει να αποσύρει τα χρήματα του, οι τράπεζες αδυνατούν να τα διαθέσουν. Έτσι συνέβη σε γενικές γραμμές στην κρίση του 1930 - κάτι που τελικά επιλύθηκε αργότερα, ως ένα βαθμό, με τη βοήθεια της ίδρυσης των κεντρικών τραπεζών, οι οποίες καλύπτουν (εν μέρει φυσικά), τέτοιου είδους ενδεχόμενα (Bank run).

Αυτό που επίσης συνέβη στην ίδια κρίση (1930), ήταν η μανία «αποχρέωσης» των νοικοκυριών (επιστροφή παλαιών δανείων, κανένας νέος δανεισμός) – γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα, αφενός μεν την «καταστροφή» μεγάλων ποσοτήτων χρήματος, αφετέρου το μηδενισμό της δημιουργίας νέων (μία από τις σημαντικότερες «παρενέργειες» του φαινομένου του «στασιμοπληθωρισμού», από τον οποίο κινδυνεύει τα μέγιστα σήμερα η χώρα μας, λόγω της ΔΝΤ-πολιτικής, στην οποία «σέρνεται» κυριολεκτικά η κυβέρνηση μας).       

Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, αφού ο σκοπός του κειμένου μας είναι διαφορετικός (θα επανέλθουμε με ιδιαίτερο άρθρο μας), δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί, ποια είναι η τελική πηγή των χρημάτων – κάτι αντίστοιχο δηλαδή, με την αναζήτηση της αρχής του σύμπαντος και του δημιουργού του.

Ψάχνοντας την απάντηση, καταλήγει εύκολα στην Τράπεζα των Τραπεζών – στην «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» δηλαδή (Bank for International Settlements ή BIS) η οποία, με έδρα τη Βασιλεία, λειτουργεί ουσιαστικά σαν την κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών. Η πόλη αυτή της Ελβετίας είναι γνωστή από τους κανόνες που θεσπίζονται για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με την ονομασία Βασιλεία Ι, Βασιλεία ΙΙ κλπ. Επίσης, από την εντυπωσιακά μεγάλη έκθεση χρυσού και πολυτίμων λίθων, στην οποία πρωτοστατούν οι Εβραίοι.   

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ BIS

Η «κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών» (BIS) είναι μία διεθνής οργάνωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, η οποία διαχειρίζεται ένα μέρος των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων. Ιδρύθηκε το 1930 από τις κεντρικές τράπεζες του Βελγίου, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας και της Ιταλίας, καθώς επίσης από δύο ομίλους ιδιωτικών τραπεζών των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας. Ο αρχικός σκοπός της ίδρυσης της ήταν η εξασφάλιση της ικανότητας αποπληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων του 1ου παγκοσμίου πολέμου από τη Γερμανία, σε συνδυασμό με το Young-Plan (συμφωνία αποζημιώσεων και προγραμματισμός της πληρωμής τους, η οποία γράφτηκε το 1929 και υιοθετήθηκε το 1930).   

Ήδη όμως από το 1931, όπου σταμάτησε η πληρωμή των αποζημιώσεων εκ μέρους της Γερμανίας, λόγω της παγκόσμιας τότε χρηματοπιστωτικής κρίσης, έπαψε να υφίσταται ο λόγος, για τον οποίο ιδρύθηκε η τράπεζα. Εν τούτοις, συνέχισε τη λειτουργία της, αφού μετατράπηκε στην κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, η οποία συνέβαλλε στη στενότερη συνεργασία των κεντρικών τραπεζών μεταξύ τους - ενώ προσέφερε δυνατότητες νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (businesses).

Στην BIS αντιπροσωπεύονταν κυρίως τα ηγετικά αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (JP Morgan Chase & Co, Morgan Stanley, Chase National Bank of Rockefeller, Dillon-Read Group, Bank house J.Henry Schroeder New York), τα οποία ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για «επιχειρηματικές συνεργασίες» με τη Γερμανία. Από γερμανικής πλευράς, συμμετείχε κυρίως ο Kurt von Schroeder, ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες του Hitler.       

Στην περίοδο του Εθνικοσοσιαλισμού (1933-1945), η BIS θεωρούταν ιδιαίτερα «φιλοναζιστική», με μία εξαιρετικά μεγάλης επιρροής γερμανική ομάδα εντός της. Για παράδειγμα, ο αντιπρόεδρος της γερμανικής κεντρικής τράπεζας του 3ου Ράιχ ήταν ένας από τους προέδρους της BIS. Το 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, η BIS ανέλαβε τον αυστριακό χρυσό, ενώ «βοήθησε» στην αποστολή  μέρους του τσεχικού χρυσού, προς όφελος των ναζί, μετά την κατάληψη της Τσεχίας (1939). Τότε, ο βρετανός λόρδος Montagun Norman, ένας από τους προέδρους της BIS και ταυτόχρονα διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, δεν εμπόδισε τη μεταφορά του τσεχικού χρυσού, προς όφελος των ναζί.

Τον Απρίλιο του 1939 ανέλαβε επίσημα πρόεδρος της BIS ο αμερικανός δικηγόρος Thomas Mc Kittrick, ο οποίος εκπροσωπούσε παράλληλα τα συμφέροντα των Rockefellers, ενώ κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου, η BIS διακανόνιζε όλες τις απαιτούμενες συναλλαγματικές δραστηριότητες του 3ου Ράιχ – όπως, για παράδειγμα, τις «συναλλαγές» με τον κλεμμένο χρυσό των κεντρικών τραπεζών των χωρών που είχαν καταληφθεί από τη ναζιστική Γερμανία. Το ίδιο χρονικό διάστημα, η τράπεζα ήταν ο μυστικός τόπος συνάντησης γερμανών, ηγετικών στελεχών του Hitler, με διεθνείς τραπεζίτες - καθώς επίσης, με τον αρχηγό της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας στην Ελβετία.

Το 1943, οι προσπάθειες του τότε υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α., καθώς επίσης της εξόριστης νορβηγικής κυβέρνησης να πάψει η λειτουργία της BIS, λόγω της ναζιστικής της «καταγωγής», δεν ευοδώθηκαν – μεταξύ άλλων, ο Keynes ήταν υπέρ της διατήρησης της, τεκμηριώνοντας τη θέση του με το ότι, η BIS θα φαινόταν χρήσιμη για την «επανόρθωση» της οικονομίας μετά τον πόλεμο. Μέχρι το 1990 δε έγιναν μεγάλες προσπάθειες για να διατηρηθεί κρυφό το ναζιστικό παρελθόν της BIS - παρά το ότι το 1952 είχε γραφεί ένα βιβλίο για την ιστορία της, από το Δανό K.Moltke.

Το βιβλίο αναφερόταν ουσιαστικά στην «υπόγεια» σχέση και στη στενή συνεργασία του αμερικανικού με το γερμανικό Καρτέλ, με συνδετικό κρίκο την τράπεζα των τραπεζών – κάτι που ενδεχομένως συνεχίζει να συμβαίνει, ειδικά όσον αφορά τα δύο αυτά ηγετικά Καρτέλ των πολυεθνικών. Πρόκειται λοιπόν για τη «φωλιά του κτήνους», όπως χαρακτηρίζουν το αιμοβόρο, αδρανές κερδοσκοπικό κεφάλαιο πολλοί οικονομολόγοι, η οποία (φωλιά) είναι ταυτόχρονα η «σκοτεινή σπηλιά» συνάντησης και συντονισμού του γερμανικού με το αμερικανικό, αλλά και με τα υπόλοιπα «δυτικά» Καρτέλ (των εντολοδόχων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας δηλαδή).            

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ BIS

Η τράπεζα των τραπεζών άρχισε να λειτουργεί κανονικά το 1945, αφού άλλαξε το καταστατικό της - έτσι ώστε όλες οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, επίσης οι σοσιαλιστικές (με εξαίρεση τη Σοβιετική Ένωση και την Α. Γερμανία), να είναι μέλη της. Μεταξύ των ετών 1962 και 1971, το κεντρικό βάρος των δραστηριοτήτων της ήταν η καταπολέμηση των συναλλαγματικών κρίσεων, σε στενή συνεργασία με τους G10, όπου εκπροσωπούνταν οι κεντρικές τράπεζες των δέκα σημαντικότερων μελών του ΔΝΤ και της Ελβετίας (δεν ήταν τότε μέλος του Ταμείου). Από το 1971, μετά το χρονικό σημείο δηλαδή που έπαψε να ισχύει ο κανόνας του χρυσού και η σύνδεση των νομισμάτων με το δολάριο, οι δραστηριότητες της BIS αφορούσαν κυρίως τις ευρωπαϊκές αγορές συναλλάγματος, την επίβλεψη των τραπεζών, καθώς επίσης των ασφαλιστικών εταιρειών.

Ουσιαστικά η BIS είναι μία διεθνής «οργάνωση», η οποία «ορίζεται» από το ιδιαίτερο status μίας ανώνυμης εταιρείας «εξειδικευμένου Δικαίου», με έδρα τη Βασιλεία και δύο υποκαταστήματα – στην πρωτεύουσα του Μεξικού και στο Χονγκ Κονγκ. Τα ίδια κεφάλαια της ήταν αρχικά 1,5 δις «χρυσά φράγκα», χωρισμένα σε 600.000 μετοχές, αξίας 2.500 «χρυσά φράγκα» η κάθε μία (ένα «χρυσό φράγκο» αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από 0,29 γραμμάρια καθαρού χρυσού).

Κατά τον επίσημο ισολογισμό της από τις 31.10.2010, το μετοχικό κεφάλαιο είναι χωρισμένο σε 547.125 μετοχές, αξίας 5.000 SDR (Special Drawing Right) εκάστης. Το SDR είναι μία ειδική μονάδα μέτρησης, ένα ειδικό, δικό τους νόμισμα δηλαδή («Θεϊκό»), το οποίο χρησιμοποιεί το ΔΝΤ – στις 31.03.2009 το 1 SDR αντιστοιχούσε με 1,493 $, ενώ υπολογίζεται σε σχέση με ένα ειδικό καλάθι διαφόρων ισχυρών νομισμάτων (η στενή σχέση της τράπεζας των τραπεζών με το ΔΝΤ, τον εντολοδόχο του Καρτέλ, καθώς επίσης οι ειδικοί μέθοδοι μέτρησης/αξιολόγησης που χρησιμοποιούνται από το Βατικανό του Κεφαλαίου, όπως αποκαλείται από κάποιους η BIS, είναι φανερή).

Οι μέτοχοι της είναι κεντρικές τράπεζες ενώ, παρά το καινούργιο καταστατικό της, υπάρχουν ακόμη μερικοί ιδιώτες-μέτοχοι, οι οποίοι δεν θέλουν να αποκαλυφθούν τα στοιχεία τους και δεν τους γνωρίζει κανένας «θνητός». Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί, αναφέρεται στα εξαιρετικά κερδοφόρα, στα εμφανή βέβαια αποτελέσματα της BIS, για το έτος χρήσης της που έληξε την 31.03.2010:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Αποτελέσματα χρήσεως 31.03.2009 – 31.03.2010, σε εκ. SDR

Στοιχεία
31.03.2010
31.03.2009



Σύνολο Ενεργητικού
*258.893,30
255.386,70
Καταθέσεις σε συνάλλαγμα
195.755,10
197.222,10
Καταθέσεις σε χρυσό
32.064,10
23.052,10
Ίδια Κεφάλαια
683,10
683,10
Καθαρό Κέρδος
**1.859,80
446,10



Κέρδος ανά μετοχή σε SDR
***3.405,40
816,80
* Περίπου 258 δις SDR, ήτοι 384 δις $
** Περίπου 1,8 δις SDR. ήτοι 2,68 δις $
*** 3.405 SDR ή 5.083 $
Πηγή: Ισολογισμός BIS
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στη Γενική Συνέλευση, στο ανώτατο όργανο της τράπεζας, συμμετείχαν το 2001 συνολικά 49 κεντρικοί τραπεζίτες με δικαίωμα ψήφου. Εκτός από τις χώρες των G10, μέλη είναι η ΕΚΤ (1999), οι κεντρικές τράπεζες όλων των δυτικοευρωπαϊκών χωρών, αρκετές της Α. Ευρώπης και οι σημαντικότερες ασιατικές χώρες – περαιτέρω, οι μεγαλύτερες λατινοαμερικανικές τράπεζες, καθώς επίσης οι κεντρικές τράπεζες της Κίνας, της Ινδίας, της Σαουδικής Αραβίας και της Ν. Αφρικής.          
                                                                    
Η BIS διαχειρίζεται, από τη θέση της σαν κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, ένα μέρος των συναλλαγματικών αποθεμάτων πάρα πολλών κρατών, καθώς επίσης χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Τέλη του 2000, τα συναλλαγματικά αποθέματα που διατηρούνταν εκεί ήταν της τάξης του 7% των παγκοσμίων αποθεμάτων, με πελάτες της 120 κεντρικές τράπεζες.

Τα χρηματικά αποθέματα διατηρούνται σε κατάσταση «υψηλής ρευστότητας», έτσι ώστε να διατίθενται αμέσως, όταν χρειαστούν. Η BIS λειτουργεί επίσης σαν επενδυτική τράπεζα (Investment Bank) των κεντρικών τραπεζών, με στόχο την αύξηση των αποδόσεων τους από τα συναλλαγματικά τους αποθέματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις δε εκχωρεί βραχυπρόθεσμες «διευκολύνσεις», ενώ χρηματοδοτεί συνήθως δάνεια, τα οποία εγγυάται η Παγκόσμια Τράπεζα ή το ΔΝΤ.

Περαιτέρω η BIS είναι, με βάση το καταστατικό της, ένα φόρουμ διεθνούς συνεργασίας για χρηματοοικονομικά θέματα, καθώς επίσης για τα θέματα του χρυσού. Συμμετέχει σε διαδικασίες στήριξης των ευρωπαϊκών νομισμάτων ενώ, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, όπου έχουν αυξηθεί οι διασυνοριακές ροές των χρημάτων σε μεγάλο βαθμό, «εποπτεύει» επίσημα τις κινήσεις τους (προφανώς, με τις πληροφορίες που κατέχει, μπορεί να κερδίζει απεριόριστες ποσότητες χρημάτων). Στον τομέα των ιδιωτικών τραπεζών, ασχολείται με τις συνθήκες εποπτείας τους (Βασιλεία Ι, ΙΙ, ΙΙΙ κλπ), όπως τα ελάχιστα ίδια κεφάλαια τους (8% του συνολικού τους ενεργητικού). Με τον τομέα των ασφαλιστικών εταιρειών ασχολείται η «διεθνής ένωση των Αρχών εποπτείας των ασφαλειών» (IAIS, μέλη 100 κράτη), η γραμματεία της οποίας έχει έδρα, από το 1988, στην BIS.

Ολοκληρώνοντας, η BIS ασχολείται με την έρευνα στους τομείς της πολιτικής χρήματος, εκδίδει μελέτες σε επιστημονικά έντυπα, καθώς επίσης γενικές οικονομικές αναλύσεις ανά τρίμηνο. Συγκεντρώνει στοιχεία από όλα τα μέλη της και τα εμφανίζει σε διεθνείς τραπεζικές στατιστικές, με ιδιαίτερη σημασία στην πρόβλεψη των κινδύνων υπερχρέωσης των κρατών, καθώς επίσης την έγκαιρη διαπίστωση μελλοντικών κρίσεων – σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τέλος, πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν κατάφερε να προβλέψει έγκαιρα την παρούσα οικονομική κρίση, η οποία ξεκίνησε (επίσημα) με την κατάρρευση της Lehman Brothers - παρά την οργάνωση, την ποιότητα και τις λεπτομερείς, παγκόσμιες πληροφορίες της. Άλλοι βέβαια πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο:

Ότι δηλαδή η ίδια την προκάλεσε, συντονίζοντας τις δυνάμεις όλου του τραπεζικού συστήματος, στα πλαίσια της ολοκληρωτικής επίθεσης του Καρτέλ εναντίον των αδύναμων χωρών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των εργαζομένων της «δύσης» - με στόχους είτε την υποδούλωση συγκεκριμένων χωρών (με τη βοήθεια της αποκρατικοποίησης της Πολιτικής), είτε την ήττα του κοινωνικού καπιταλισμού από τον μονοπωλιακό, είτε τη «λεηλασία» κάποιων επιχειρήσεων (ιδίως των κερδοφόρων κοινωφελών), είτε τη «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων (στο ύψος του κινεζικού «προτύπου»), είτε άλλους.            

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ 

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) είναι προφανώς το κέντρο, το «σημείο μηδέν» δηλαδή, του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος – «η φωλιά του Κτήνους», η «ναυαρχίδα» των διεθνών τοκογλύφων καλύτερα, η οποία «απομυζά» το αίμα που ρέει στο κυκλοφοριακό σύστημα των αγορών. Η οργάνωση επιτυγχάνει ετήσια κέρδη δισεκατομμυρίων, χωρίς να πληρώνει ούτε στο ελάχιστο φόρους, όπως όλοι εμείς οι θνητοί. Οι ικανότατοι διαχειριστές της διαπραγματεύονται με αξιόγραφα, με χρυσό και με κάθε άλλου είδους εμπορεύματα (commodities), σε έναν δικό τους κόσμο χωρίς σύνορα – ενώ κανένα δικαστήριο και καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει τις δραστηριότητες τους. Όποιος θελήσει να επισκεφθεί τα 18όροφα κεντρικά της, δίπλα από το σιδηροδρομικό σταθμό της Βασιλείας, οφείλει να γνωρίζει ότι εισέρχεται σε διεθνές έδαφος, αφού η Ελβετική αστυνομία δεν έχει καμία δικαιοδοσία (πηγή: Tagespiegel).

Οι συζητήσεις που γίνονται στις «οχυρωμένες», ασφαλείς εγκαταστάσεις της BIS είναι απόλυτα εμπιστευτικές – ενώ οι αίθουσες είναι μονωμένες, έτσι ώστε να μην μπορούν να ακουστούν αυτά που διαδραματίζονται εντός τους. Πέντε φορές ετήσια συναντώνται εδώ οι κυρίαρχοι των επιτοκίων και των ποσοτήτων χρημάτων που διατίθενται στις αγορές παγκοσμίως, για μυστικές ανταλλαγές απόψεων. Οι κεντρικοί τραπεζίτες των 56 χωρών-μελών της Γενικής της συνέλευσης σήμερα, αποφασίζουν στη Βασιλεία για τις πολιτικές αντιμετώπισης του χάους που βασιλεύει στις χρηματοπιστωτικές αγορές, καθώς επίσης για τα «πακέτα» στήριξης των χωρών που είναι αντιμέτωπες με οικονομικές κρίσεις – χωρίς κανένας να ενημερώνεται για το περιεχόμενο των άκρως απορρήτων συζητήσεων τους.

Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται το «Συμβούλιο της Βασιλείας για την εποπτεία των τραπεζών», καθώς επίσης το «Συμβούλιο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (Financial Stability Board) – εκείνες οι οργανώσεις δηλαδή, στις οποίες οι χρηματοπιστωτικοί «επόπτες» των 20 μεγαλυτέρων κρατών (G20) συμφωνούν μόνοι τους τα ελάχιστα «στάνταρντ» (συμφωνίες της Βασιλείας), για την προστασία του κλάδου του χρήματος. Η BIS, στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαθέτει μόνο τους χώρους συνάντησης, αλλά τις ειδικές της γνώσεις, καθώς επίσης τα 550 άτομα του προσωπικού της.

Η βασική ασχολία όμως του προσωπικού της, είναι η διαχείριση ενός μέρους των αποθεμάτων (ρεζέρβες) της ΕΚΤ ή της Fed, με εντολή δική τους. Τα κέρδη από τη διαχείριση κεφαλαίων των κεντρικών τραπεζών, ύψους περί τα 300 δις €, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα (περί τα 2,68 δις $), ενώ καθιστούν ανεξάρτητη την BIS. Οι «κυρίαρχοι του παιχνιδιού» εδώ είναι οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών και όχι οι εθνικές κυβερνήσεις - γεγονός που προστατεύει την τράπεζα από τις πολιτικές επιρροές. Όπως λέγεται δε, «Εδώ αποφασίζουν μόνο οι Bernanke οι Trichet αυτού του κόσμου, κανένας πολιτικός».

Ίσως το σημαντικότερο πρόσφατο γεγονός, ήταν η υποχρεωτική αύξηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζικών ιδρυμάτων, με βάση τα οποία προσφέρουν δάνεια έως και 50πλάσια των χρημάτων, τα οποία πραγματικά διαθέτουν – με αντίστοιχο πολλαπλασιασμό των ευκαιριών (κερδών), αλλά και του ρίσκου, στην περίπτωση που οι τοποθετήσεις τους (δάνεια, επενδύσεις) αποδειχθούν ζημιογόνες. Η μείωση του πολλαπλασιαστή αυτού στο 33 (50 σήμερα), από το 2018, η τοποθέτηση δηλαδή ενός ανωτάτου ορίου χρέωσης των τραπεζών, στο 33πλάσιο των καταθέσεων τους στις εκάστοτε κεντρικές τράπεζες, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στο διεθνές τραπεζικό λόμπυ. 

Ο παγκόσμιος σύλλογος των μεγάλων τραπεζών (Institute of International Finance), πρόεδρος του οποίου είναι ο κ. J. Ackerman της Deutsche Bank (μάλλον εβραϊκής καταγωγής), προειδοποίησε την επιτροπή (BIS), ισχυριζόμενος ότι θα χαθούν τουλάχιστον 10.000.000 θέσεις εργασίας – κάτι που θεωρήθηκε εντελώς εσφαλμένο, αφού ένα ελάχιστο μόνο μέρος των τραπεζικών δανείων καταλήγει στην πραγματική οικονομία. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος τοποθετείται στα χρηματιστήρια, με υπερ100πλάσιο «πολλαπλασιαστή» – γεγονός που προσφέρει ονειρικές αποδόσεις στις τράπεζες (αλλά και απίστευτα μεγάλα ρίσκα).

Η BIS ΚΑΙ Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

Ο αμερικανικός όμιλος GATA (Gold Anti-Trust Action Committee), κατέθεσε το Φεβρουάριο του 2002 (λίγο αργότερα ξεκίνησε παραδόξως η άνοδος των τιμών του χρυσού, μετά από πάρα πολλά χρόνια σταθερής διατήρησης της ισοτιμίας του), στο δικαστήριο της Βοστόνης, αγωγή εναντίον του αμερικανικού αποθετηρίου, της κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α. (Fed), καθώς επίσης διαφόρων μεγάλων τραπεζών. Κατηγορούμενοι ήταν πολιτικοί, όπως ο πρώην Πρόεδρος B. Clinton και ο πρώην υπουργός οικονομικών L. Summers, ο διοικητής της Fed κ. A. Greenspan, καθώς επίσης οι πολυεθνικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων η BIS, η J.P.Morgan, η Chase Manhattan, η Citigroup, η Goldman Sachs και η Deutsche Bank.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η κυβέρνηση των Η.Π.Α., σε συνεργασία με τις ηγετικές τράπεζες του κλάδου, είχε «χειραγωγήσει» από το 1994 και μετά την τιμή του χρυσού, με στόχο τη διατήρηση της σε χαμηλά επίπεδα. Ο στόχος των τραπεζών ήταν η επίτευξη μεγάλων κερδών, ενώ η κυβέρνηση των Η.Π.Α. αποσκοπούσε στην παραπλάνηση του υπολοίπου κόσμου, σε σχέση με την ισχύ του δολαρίου – το οποίο ουσιαστικά διατηρούταν τεχνητά υπερτιμημένο, έτσι ώστε να παραμένει παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, χωρίς τον ανταγωνισμό των υπολοίπων νομισμάτων (πηγές: B.Seiler, gata.org). Ειδικότερα, η αγωγή αναφερόταν, μεταξύ άλλων, στα εξής:

(α)  Η τιμή του χρυσού δεν επιτρεπόταν να αυξηθεί, επειδή κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με «σήμα κινδύνου» προς τις διεθνείς αγορές, σε σχέση με τον πληθωρισμό του αμερικανικού νομίσματος.

(β)  Μία ενδεχόμενη αύξηση της τιμής του χρυσού, θα πρόδιδε τη διεθνή αδυναμία του δολαρίου.

(γ)  Θα έπρεπε να προστατευθούν από δυνητικές ζημίες τόσο οι τράπεζες, όσο και τα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία δανείζονταν με χαμηλότοκα ομόλογα χρυσού, διαθέτοντας εξ αυτού πολύ χαμηλά αποθέματα του κίτρινου μετάλλου – κάτι που θα συνέβαινε, θα ζημιώνονταν δηλαδή οι τράπεζες, εάν αυξανόταν η τιμή του χρυσού. 

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο χρυσός αποτελεί ακόμη ένα αξιόπιστο βαρόμετρο του πληθωρισμού ενός νομίσματος («εκτύπωση» δυσανάλογων ποσοτήτων χρήματος, με αποτέλεσμα την υποτίμηση τους), εάν δεν μπορεί κανείς να εξασφαλίσει τεχνητά τη διατήρηση του σε χαμηλή τιμή, σε σχέση με το συγκεκριμένο νόμισμα (εν προκειμένω, το δολάριο).

Αναμφίβολα λοιπόν, η αύξηση της τιμής του χρυσού σε σχέση με το δολάριο, «τεκμηριώνει» την αστάθεια του νομίσματος. Επομένως, εάν η αμερικανική κυβέρνηση ήταν σε θέση να ελέγξει την τιμή του χρυσού (σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο που συνέταξαν οι δικηγόροι της GATA), μπορούσε να ελέγξει επίσης την ισοτιμία του δολαρίου – εξαπατώντας τον υπόλοιπο πλανήτη. Συνεπώς, ο χρυσός ήταν ανέκαθεν, ενώ συνεχίζει να είναι, ένα «πολιτικό» μέταλλο.

Αντίθετα, οι τράπεζες έλαβαν τότε μέρος στο, χωρίς καμία αμφιβολία εξαιρετικά πολύπλοκο αυτό παιχνίδι, με στόχο την αποκόμιση υπερκερδών. Η επεξήγηση αυτής της «υπόθεσης εργασίας» είχε ως εξής:

(α)  Στα χαρτιά, δανείζονταν οι εμπορικές τράπεζες χρυσό, από την εκάστοτε κεντρική τράπεζα, με πολύ χαμηλό επιτόκιο (περί το 1%).

(β) Τον χρυσό αυτόν που δανείζονταν, τον πουλούσαν αργότερα στην «ανοιχτή αγορά», χωρίς την ανάληψη κανενός ρίσκου – αφού γνώριζαν ότι, η τιμή του θα διατηρούνταν σταθερή (κάτι που προφανώς δεν ισχύει για τίποτα στον κόσμο, εάν δεν «χειραγωγείται» η τιμή του). 

(γ)  Στη συνέχεια, επένδυαν τα έσοδα από την πώληση του χρυσού, σε κρατικά ομόλογα – ή συμμετείχαν στις κερδοσκοπικές αγορές των παραγώγων, οι οποίες υπόσχονταν τεράστια κέρδη, με χαμηλές επενδύσεις (μόνο το 2005, η J.P.Morgan κατείχε παράγωγα αξίας 25 τρις $).

Εάν λοιπόν δεν συνέβαινε κάτι απρόβλεπτο, οι τράπεζες που συμμετείχαν σε αυτό το παιχνίδι (Colpo Grosso) κέρδιζαν στην κυριολεξία τεράστια ποσά. Εάν όμως κατέρρεαν τα χρηματιστήρια ή εάν αυξανόταν η τιμή του χρυσού, τον οποίο είχαν δανεισθεί και όφειλαν να επιστρέψουν αργότερα, τότε οι τράπεζες θα έχαναν αντίστοιχα τεράστια ποσά, οδηγούμενες στη χρεοκοπία – πόσο μάλλον αφού, μαζί με την άνοδο της τιμής του χρυσού, θα αυξάνονταν και οι τόκοι που πλήρωναν για τις ποσότητες που είχαν δανεισθεί, σε επίπεδα που θα αδυνατούσαν να πληρώσουν.

Μεταξύ άλλων, η GATA ανέφερε ότι, μεταξύ των ετών 1998 και 2001 η ζήτηση του χρυσού ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από τις ετήσιες ποσότητες εξόρυξης, γεγονός που όφειλε να οδηγήσει στην αύξηση της τιμής του. Κατά την ίδια, το κέρδος του Καρτέλ των τραπεζών, με τη βοήθεια της χειραγώγησης της τιμής του χρυσού, ήταν της τάξης των 42 δις $.

Φυσικά η αγωγή απορρίφθηκε από το αμερικανικό δικαστήριο, το οποίο θεώρησε ότι ο κατήγορος δεν είχε έννομο συμφέρον. Εμείς βέβαια δεν μπορούμε να έχουμε σαφή άποψη, αν και οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, τα τελευταία πέντε χρόνια η τιμή του χρυσού σχεδόν 7πλασιάστηκε (από τα 200 $ στα 1.400 $ σήμερα) – κάτι που μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά, σχετικά με την πραγματική ισοτιμία του δολαρίου και την μητέρα των κρίσεων που προβλέπεται.    

Εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι, η άνοδος της δύσης, η ανάπτυξη και η πρόοδος της, κυρίως εις βάρος άλλων λαών, στηρίχθηκε στο τραπεζικό σύστημα, στην πίστωση καλύτερα, με την ταχυδακτυλουργική δημιουργία νέων χρημάτων από το πουθενά, ενδεχομένως να καταλάβουμε ότι τα θεμέλια, επάνω στα οποία οικοδομούμε αδιάκοπα το μέλλον μας, δεν είναι τόσο σίγουρα, όσο νομίζουμε.

Ίσως δε κάποια στιγμή να πάψει ο πλανήτης να ανταλλάσσει τα χωρίς αντίκρισμα χαρτονομίσματα, με τα «πραγματικά» προϊόντα της φύσης και με την εργασία, σε μη ισορροπημένες, «χειραγωγημένες» από το Καρτέλ, ισοτιμίες ανταλλαγής – πόσο μάλλον όταν οι συνολικοί τόκοι επί των συνεχώς αυξανομένων χρεών, για τους οποίους δεν «κατασκευάζονται» παραδόξως νέα χρήματα (ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της διαδικασίας), ξεπεράσουν τα συνολικά κεφάλαια, τα οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα οφείλει στους, ελάχιστους σχετικά, κυρίαρχους του σύμπαντος.   

Κλείνουμε με τα χαρακτηριστικά λόγια του 28ου  Προέδρου των Η.Π.Α. W.Wilson, αναφορικά με το τραπεζικό σύστημα: «Υπάρχει μία (σκοτεινή) δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο προσεκτική, τόσο διασφαλισμένη, τόσο πλήρης και τόσο κυρίαρχη, που καλά θα κάνουν να προσέχουν όσοι και όταν μιλούν εναντίον της».

Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2010

                                            
    Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου